Muzeum Polskiej Elektroniki

Elwa Warszawa · 1957–1998

Fabryka Podzespołów Radiowych "Elwa" (Zakłady Podzespołów Radiowych Elwa)

Historia

Fabryka Podzespołów Radiowych „Elwa" powołana została zarządzeniem nr 201 Ministra Przemysłu Ciężkiego z 21 października 1957 jako „Fabryka Podzespołów Radiowych w budowie". Wyrosła z Wydziału Kondensatorów Elektrolitycznych, utworzonego już w 1952 w Zakładach Radiowych im. Marcina Kasprzaka. Siedzibę zlokalizowano w Warszawie, na Służewcu (ul. Wynalazek), w budynku przeznaczonym wcześniej na bar mleczny — nie w Kołobrzegu, jak sugerowała wcześniejsza wersja tego wpisu; Kołobrzeg był jedynie oddziałem terenowym zakładu.

Zadaniem zakładu była produkcja kondensatorów elektrolitycznych i oscylatorów kwarcowych. Produkcję kondensatorów elektrolitycznych rozwijano początkowo w kooperacji z czechosłowackimi zakładami Tesla. W 1967 zakupiono licencję na trawienie i formowanie folii aluminiowej od brytyjskiego The Telegraph Condenser Co., a w 1971 — od japońskiego Nichicon Capacitor Ltd. Od 1975 produkowano spiekane kondensatory tantalowe na licencji belgijskiej firmy Sprague-Electromag. Zakład wytwarzał również lampy błyskowe (typy 16LA1/2, 18LA1/2, 20LA1/2).

Elwa miała oddziały terenowe w Kołobrzegu (od 1969 — później samodzielne Zakłady Elektroniki „Elkon"), w Bielsku Podlaskim i w Czeremsze. W ramach Zjednoczenia Unitra przechodziła okresową restrukturyzację (utrata samodzielności w 1975, jej odzyskanie w 1981); w 1985 zatrudniała ok. 1665 osób. Zakład zlikwidowano w 1998.

Produkcja i rola

Elwa była głównym krajowym dostawcą kondensatorów elektrolitycznych (aluminiowych i tantalowych) dla sprzętu radiowego, telewizyjnego i innego wyposażenia elektronicznego produkowanego w zakładach Unitry — rola klasycznego poddostawcy podzespołów biernych, bez własnej linii sprzętu audio.

Źródła