Muzeum Polskiej Elektroniki

Rawar Warszawa · 1954–2009

Warszawskie Zakłady Radiowe Rawar (od 1976 oddział CNPEP Radwar)

Produkcja i rola

Za początek Rawaru uznaje się 1954 — rozpoczęcie budowy Zakładów Radiowych T-1, które miały przejąć wydzielony wcześniej dział radiolokacji z Zakładów Radiowych im. Kasprzaka w Warszawie. Pierwszym wyrobem był radar do kierowania ogniem artyleryjskim SON-4 na licencji radzieckiej; pierwszym własnym polskim radarem był opracowany w 1956 zestaw Nysa (eksportowany m.in. na Sri Lankę), a w 1958 — pierwszy polski radar nawigacyjny RWM-61 „Bałtyk". W latach 60. powstały stacje ostrzegawcze Jawor i wysokościomierze Bogota, a także licencyjna (radziecka) stacja P-35 dla wojsk Układu Warszawskiego. Rok 1975 przyniósł ostatnią konstrukcję lampową — wysokościomierz Nida; w kolejnych latach unowocześniono radary nawigacyjne (3. generacja, technika scalona — radary typu SRN).

W 1976 Rawar wszedł w skład nowo utworzonego CNPEP Radwar jako jego oddział; Radwarowi przyporządkowano też Przemysłowy Instytut Telekomunikacji, z którym Rawar szeroko współpracował. W latach 80. realizowano kontrakty eksportowe dla Libii (Jawor-M2, Nida, radar niskiego pułapu Narew) oraz opracowano radar NUR-21 do obrony przeciwlotniczej (później eksportowany do Indii). Po 1990 produkcję ograniczono, koncentrując się na pracach badawczo-rozwojowych: system identyfikacji „swój-obcy" Supraśl, przeciwlotniczy zestaw Loara (pozytywne badania MON w 2002, a z niego m.in. wóz dowodzenia Blenda, stacja MMSR, zestaw rakietowy Poprad), wóz automatyzacji dowodzenia Łowcza-3 (1993, do 2003 wyprodukowano 5 egzemplarzy), transpondery Mk-XII na licencji Thomsona, radarowe mierniki prędkości Rapid (1994) i Fotorapid (2001, z rejestracją graficzną obrazu). Rawar funkcjonował jako wyodrębniony oddział spółki Radwar SA do 2009.

Źródła